Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, zeggen iets vergelijkbaars.
“Ik weet waar het vandaan komt.”
“Ik heb erover gepraat.”
“Ik snap het inmiddels wel.”
En toch…
blijft het lichaam onrustig.
De adem hoog.
De schouders gespannen.
Het hoofd alert, zelfs wanneer het leven rustiger voelt.
Dat kan verwarrend zijn.
Alsof je iets over het hoofd ziet, terwijl je juist zo veel hebt gedaan.
Maar vaak is er niets misgegaan.
Altijd alert zijn is geen karaktertrek
Het is een oud patroon
Wanneer je langere tijd onder spanning hebt gestaan — door stress, verlies, verantwoordelijkheid of gebeurtenissen die te veel waren — leert je systeem iets belangrijks: waakzaam blijven.
Niet bewust.
Niet overdreven.
Maar precies genoeg om te functioneren.
Dat patroon kan jarenlang helpend zijn.
Je komt erdoorheen.
Je houdt vol.
Je redt het.
Alleen… het stopt niet vanzelf.
Ook wanneer je begrijpt wat er is gebeurd.
Ook wanneer het leven nu veiliger voelt.
Ook wanneer je hoofd zegt: het is goed zo.
Het lichaam volgt een ander tempo.
Waarom praten soms niet genoeg is
(en dat geen falen is)
Praten kan inzicht geven.
Ordening.
Begrip.
Maar het zenuwstelsel werkt niet met logica alleen.
Het reageert op ervaring.
Zolang het lichaam geen nieuwe ervaren signalen krijgt van veiligheid,
blijft het doen wat het ooit heeft geleerd:
alert zijn, vasthouden, paraat blijven.
Dat is geen onwil.
Dat is geen weerstand.
Dat is regulatie, alleen nog gebaseerd op een oud hoofdstuk.
Van praten naar ervaren
Wanneer verandering voelbaar wordt
Verandering ontstaat vaak niet doordat je nóg beter begrijpt,
maar doordat het lichaam voorzichtig merkt:
het hoeft niet meer.
Dat gebeurt niet door te forceren.
Niet door loslaten te eisen.
Maar door ruimte te maken waarin het systeem langzaam mag zakken.
Adem die dieper wordt.
Spanning die niet meer vastgehouden hoeft te worden.
Een lijf dat voelt: ik ben hier veilig genoeg om te verzachten.
Voor sommigen gebeurt dat via gesprek.
Voor anderen via het lichaam.
Voor weer anderen via een combinatie, afgestemd, in het tempo dat klopt.
Tot slot
Je hoeft het niet opnieuw te begrijpen.
Je hoeft niet harder te werken.
En je hoeft niets te forceren.
Soms is de volgende stap geen analyse,
maar een ervaring die het lichaam laat voelen
wat je hoofd al lang weet.
En als je merkt dat praten alleen niet genoeg is
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Dat je begrijpt wat er speelt, maar voelt dat je lichaam nog niet helemaal meebeweegt.
Dat je al veel hebt gedaan — en ergens weet dat de volgende stap een andere ingang vraagt.
In mijn praktijk werk ik precies op dat snijvlak:
waar denken overgaat in ervaren,
en waar het lichaam stap voor stap mag leren wat het hoofd al weet.
Dat doen we rustig, afgestemd en in jouw tempo.
Soms met woorden.
Soms met het lichaam.
Vaak met een combinatie daarvan.
Je hoeft niet precies te weten wat je nodig hebt om een eerste stap te zetten.
Alleen dat het misschien tijd is om het niet meer alleen te dragen.
Voel je welkom om contact op te nemen en samen te kijken wat voor jou nu passend is.
Guido van Dijck.
